2006/Nov/23

ถอนใจ...

รู้สึกเหนื่อยล้า กังวล

ตั้งแต่รู้ว่าพ่อไม่สบาย โอ๋ไม่สบายใจเลย

ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่โอ๋กลับบ้านทุกๆครั้ง แม่มักจะเล่าให้ฟังเสมอว่าพ่อน้อยใจโอ๋อยู่บ่อยๆ แค่นั้นโอ๋ก็รู้สึกผิดแล้วล่ะ แต่บ้านเราคงไม่เหมือนบ้านคนอื่น แสดงออกกันไม่เป็น แสดงออกมาในรูปแบบที่ผิดวิธี แต่ก็รู้กันเองว่านั่นคือรักและห่วงที่พ่อมีให้โอ๋เสมอ รูปแบบการแสดงความรักของโอ๋ต่อพ่อ ก็คือการเงียบ และไม่ทำให้เกิดปัญหามากที่สุด

แต่ครั้งนี้ ในวันที่รู้ว่าพ่อไม่สบาย มันเป็นวันเดียวกับที่โอ๋ต้องเดินทางกลับมาทำงานที่นี่ โอ๋กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ พ่อคงเห็นว่าโอ๋ร้องไห้ พ่อบอกว่า ก็แค่โรคๆนึง เป็นก็รักษา เดี๋ยวก็หาย พ่อเข้มแข็งกว่าที่โอ๋คิดไว้มาก แต่ก็นั่นแหละ โอ๋ไม่รู้ว่าพ่อคิดอะไรข้างในอยู่หรือเปล่า อยากดูแลพ่อ อยากอยู่ใกล้ๆพ่อ แต่ที่บ้านเรา เรารู้กัน ว่าเราควรจะเป็นไปแบบไหน และควรเลือกอะไร

ระหว่างให้กลับบ้านแล้วไปดูแลพ่อโดยที่โอ๋ต้องลาออกจากงาน กับ การที่ห่างพ่อ แต่โอ๋ยังมีงานทำ โอ๋ดูแลตัวเองได้ พ่อมีความสุขกับอย่างหลังมากกว่า โอ๋อยากกลับบ้าน แต่มันยังไม่ถึงเวลา มันยังไม่มีโอกาสให้กลับไปตั้งรกรากอยู่ที่นั่น ไม่ใช่โอ๋ไม่ขวนขวาย ไม่ใช่ว่าโอ๋ไม่คิดอะไร ไม่ใช่ว่าโอ๋ไม่หาหนทาง แต่บางอย่างมันต้องอาศัยเวลาจริงๆ

หลายคนอาจจะคิดว่า แล้วเมื่อไหร่ล่ะจะกลับ ต้องรอให้พ่อเป็นมากกว่านี้หรือไง สะอึกนะ ถึงโอ๋จะเป็นคนไม่ดี แต่โอ๋ก็ไม่อกตัญญูขนาดนั้น บางทีโอ๋ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายยังไงให้หลายๆคนเข้าใจ คนแต่ละคนไม่เหมือนกัน ครอบครัวแต่ละครอบครัวก็ไม่เหมือนกัน เรื่องบางเรื่องไม่เจอกับตัวเอง ก็ไม่รู้หรอกว่าจะต้องทำยังไง ตัดสินใจยังไง เราอาจจะมองว่าถ้าเกิดขึ้นแบบนี้ เราต้องทำแบบนี้ แต่พอถึงเวลามันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราเคยคิดไว้ก็ได้ แต่เอาเป็นว่า โอ๋ขอบคุณทุกคน สำหรับความรัก ความเป็นห่วง คำแนะนำต่างๆ

อยากทำได้อย่างใจคิดเหมือนกัน แต่ในเมื่อมันยังมีอะไรที่ค้ำคอเราอยู่ เราก็ต้องดูแลและรับผิดชอบ ถ้ามีจังหวะ โอกาส ช่องทาง ซักวันเราก็ต้องทำได้อย่างที่ใจเราคิดนั่นแหละ

เหนื่อยใจ ยอมรับว่าอาทิตย์นี้เหนื่อยใจมาก อยากอยู่กับคนที่เข้าใจเรา เข้าใจว่าทำไมโอ๋จะต้องเลือกแบบนี้ โอ๋ยังไม่พร้อมจะตอบคำถาม หรืออธิบายใดๆ เอาเป็นว่าตอนนี้ พ่อ แม่ พี่เอ๋ โอ๋ เข้าใจกัน เป็นพอ

ช่วงนี้งานยุ่งมาก ทำทุกอย่างที่จะทำได้ แต่ทุกๆเย็นที่เลิกงาน กลับดูว่า วันๆแทบจะไม่ได้งานอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย งานหลักที่ตัวเองต้องทำ แทบจะไม่ได้ทำเลยด้วยซ้ำ กลัวจริงๆนะ นี่แค่เดือนที่สอง กลัวจะถูกมองว่าทำได้ไม่เต็มที่ ยอมรับว่าอาทิตย์นี้เหนื่อยมาก เหงามาก ทรมานใจมาก ไม่มีสมาธิเลย พยายามตั้งสติ แต่หลายๆครั้งมันก็หลุด

ตั้งแต่กลับมา โทรกลับบ้านทุกวัน เป็นห่วงพ่อ แต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไรมาก ทุกวันก็จะเป็นคำถามเดิมๆ พ่อเป็นไงบ้าง กินข้าวหรือยัง ทำอะไรอยู่ วันนี้เล่าให้พ่อฟังว่าโอ๋เหนื่อยเรื่องงาน ช่วงนี้งานเยอะ ยุ่งมาก พ่อก็เหมือนจะดุๆว่า บ่นทำไม มีอะไรก็ทำไป ทำให้เต็มที่ เหมือนพ่อจะกลัวว่าโอ๋จะมีปัญหากับที่ทำงานอีก กลัวว่าโอ๋จะออกจากงานอีก เพราะทุกครั้งที่พ่อรู้ว่า โอ๋มีปัญหาเรื่องงาน พ่อจะเป็นห่วง แล้วกลัวว่าลูกจะเป็นอะไร ถ้าเริ่มหนัก พ่อก็จะบอกให้ลาออกมาเสมอๆ

เรื่องที่โอ๋ลาออกจากงานบ่อยๆ โอ๋ยอมรับนะ ว่าเกี่ยวกับพ่อด้วย ถ้าพ่อเปิดปากว่า ถ้าไม่ไหวก็ลาออกมาเมื่อไหร่ โอ๋ถือว่าพ่อเป็น back หนุนหลังให้โอ๋แล้ว โอ๋ก็จะลาออกเลย เพราะฉะนั้นการที่โอ๋บ่นเรื่องงานให้พ่อฟังวันนี้ พ่อคงกังวลแหละ กลัวว่าโอ๋จะมีปัญหาอีก พ่อคงไม่อยากให้โอ๋บ่น ฉะนั้นโอ๋จะบ่นให้น้อยลง วันนี้แค่อยากระบาย แล้วหาเรื่องอื่นคุยบ้างก็เท่านั้นแหละ

อืม..คิดถึงแก๊ป อยากเล่าให้แก๊ปฟัง อยากปรึกษา อยากโทรไประบาย แต่โทรไป (ห้าทุ่มครึ่ง) คงดึกแล้ว แก๊ปไม่รับสาย อืม..ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็คิดถึงเจี๊ยบอีกคน แต่ก็นั่นแหละ ดึกแล้ว แค่วันนี้อยากคุยกับใครอีกซักคนที่เค้าอยู่และเคยอยู่ในใจเราบ้างก็เท่านั้นเอง อยากได้กำลังใจจากคนพิเศษ และคนที่เคยพิเศษ เหนื่อยนะ เหนื่อยจริงๆ อยากกอดใครซักคนให้อุ่นใจ อยากให้มีใครซักคนอยู่ข้างๆ

Comment

Comment:

Tweet


เข้มแข็งไว้ อย่าขี้แยสิ โตแล้วนะ แล้วอย่างนี้พ่อจะไม่ห่วงได้ยังไงล่ะ ทำให้พ่อเห็นสิว่าโตแล้ว แค่นี้ก็ช่วยเพิ่มกำลังใจให้พ่อได้มากเลยทีเดียว
#4 by B.B. (203.147.33.1 /192.168.23.83) At 2006-11-24 20:23,
เจ๊มีรายอยากระบายก้อโทรมาหาน้า เป็นกำลังขายห้ายเสมอ
#3 by A New Day At 2006-11-24 01:03,
มีรายโทรหาโปมดิเจ๊ อย่างน้อยเจ้ก้อมีผมคนนึงนะ
#2 by A New Day At 2006-11-24 00:59,
มายมะโทรหาผมล่ะคับบบพี่โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แง่มๆๆๆๆ มีน้องไว้ทามมายฟ่ะ
#1 by A New Day At 2006-11-24 00:58,